Al heel lang droomde ik over een huttentocht maken. Rugzak op de rug met daarin alles wat je nodig hebt om te kunnen overnachten en gaan. Nog steeds droom ik over een meerdaagse tocht waar je van hut naar hut gaat, maar soms moet je klein beginnen. Dat ik dit samen met Maan (mijn dochtertje) kon doen, maakte het dan wel weer heel speciaal. Ik plande voor onze zomervakantie een reisje naar Oostenrijk. Een land waar ik ooit eens één keer eerder geweest ben om te skiën met een schoolreis. Voor mij dus een plek om te (her)ontdekken in de zomer. En als je Oostenrijk zegt, zeg je huttentocht. Dus deze mocht ook zeker niet ontbreken tijdens onze reis.
Ik heb van te voren wat research gedaan over plekken waar de mooiste berghutten lagen langs kindvriendelijke wandeltochten, maar deze bleken volgeboekt te zijn voor de nacht dat wij er zouden gaan slapen. Na nog wat speurwerk kwam ik uit bij het Kaisertal en dan wel bij het Anton Karg Haus. Ik hoopte hier de ervaring van rust, natuur en gezelligheid te vinden wat ik voor ogen had bij een berghut. En laat me het alvast verklappen, dat heb ik zeker!
Een huttentocht met kinderen
Ja, het was allemaal wel even spannend. Gaat dat Maan lukken? Vindt ze het wel leuk? Hoe ga ik ermee om als ze gaat zeuren? Wat als ze niet kan slapen ’s nachts? En zo heb ik mezelf nog wel 100 vragen gesteld voor vertrek. Maar op al deze vragen kreeg ik maar op één manier écht antwoord: Door het gewoon te gaan doen.
Tuurlijk heb ik rekening gehouden met de afstand en de hoogtemeters en heb ik me ingelezen over hoe je het beste je kind mee kan krijgen in het enthousiasme van hiken. En het was eigenlijk heel simpel: Pak genoeg snacks in, neem vaak pauze, pas je snelheid en afstand aan en wees zelf enthousiast en positief. Laat je kind zien wat voor mooie stenen en vlinders er zijn op het pad en welke wilde dieren jullie kunnen tegenkomen.
De grootste tip die ik zelf gelezen heb en zeker wil delen: Vraag niet de hele tijd of ze het nog leuk vinden, of het met ze gaat, etc. Want dat geeft ze de ruimte om stil te staan bij ongemak, en soms hoeft die ruimte er even niet te zijn en creëer je karakter door juist door te zetten als het even niet zo rozengeur en maneschijn is. Waarmee ik niet zeg dat gevoelens er niet mogen zijn, want die mogen er altijd zijn wat mij betreft. Ik ben namelijk zelf die moeder die vaak vraagt aan haar kind hoe het ermee gaat. Dus ik dacht: Ik ga het eens proberen en vraag pas als we bij de hut zijn hoe het gegaan is. Het leed was toen toch al geschied dus ik hoefde er niet veel meer mee, behalve luisteren naar haar ervaring. En het werkte wel echt.
En ja, de kans is groot dat er toch gezeur gaat zijn. Ik ga niet doen alsof dat bij ons niet zo was. De eerste klim was een pittige en geloof me, dat ging gepaard met een hele hoop gezeur en ‘ik-wil-niet-meers’. Maar ja, daar deal je dan mee en je gaat door. Kinderen zeuren nou eenmaal, thuis of tijdens een wandeling. Dat weerhoud mij er in ieder geval niet van om toch gewoon te gaan.
De hut zelf was fantastisch. Er waren heel veel bord- en kaartspellen te leen, er lag houten speelgoed om in het riviertje mee te spelen en genoeg keuze op de menukaart om ook kindermaagjes te vullen. Zo heb ik het ook ervaren bij andere berghutten waar we alleen gestopt zijn voor een wc- en/of ijsjes-break. Dus dit is ook echt wel goed ingericht voor gezinnen. Plus we hadden een privékamer omdat de hut niet volgeboekt was. Erg fijn! Deze luxe heb je natuurlijk niet altijd.
Hoe was de wandeling?
De wandeling begint meteen goed. Nou ja, goed… Je begint namelijk direct met een flinke klim. En geloof me, die voel je. Vooral als je met een rugzak loopt waar al je spullen voor de overnachting in zitten. Dit was ook meteen het zwaarste stuk van de hele tocht. Dus als je hier eenmaal boven bent, heb je het ergste gehad.
Na deze eerste klim wordt de route een stuk vriendelijker. Je loopt afwisselend door het bos, over brede paden en langs het riviertje. Regelmatig kom je een bruggetje tegen of heb je uitzicht op de indrukwekkende rotswanden van het Kaisertal. Het is zo’n wandeling waarbij je steeds denkt: ‘Oh wauw, wat is het hier mooi!’
Onderweg kom je meerdere berghutten tegen waar je even kunt stoppen voor een drankje, een lunch of natuurlijk een apfelstrudel. Wij hebben daar dan ook zeker gebruik van gemaakt. Een cappuccino met uitzicht op de bergen zal ik nooit afslaan. Voor Maan geldt hetzelfde, maar dan met ijs.
Wat ik zelf heel fijn vond aan deze wandeling, is dat hij nooit saai wordt. Het uitzicht verandert steeds, je hoort overal het geluid van stromend water en onderweg is genoeg te zien. We kwamen koeien tegen, vlinders, zelfs een slangetje en natuurlijk genoeg mooie stenen die absoluut mee naar huis moesten. Nou ja… volgens Maan dan.
En toen we na een paar uur wandelen eindelijk het Anton Karg Haus zagen liggen, voelde dat toch wel als een kleine overwinning. Niet omdat de wandeling zo ontzettend zwaar was, maar omdat we het gewoon samen hadden gedaan. Rugzak op, de bergen in en een nacht slapen in een berghut. Precies zoals ik het me had voorgesteld. Er ligt net voor de hut een kapelletje. Hier staken we een kaarsje aan om dankbaarheid te tonen voor de bescherming op ons pad.
Overnachten in het Anton Karg Haus
Voor mij was dit misschien wel het gedeelte waar ik me het meeste op verheugd had. Gewoon het idee dat je na een dag wandelen niet meer terug hoeft, maar lekker blijft slapen midden in de bergen. Dat voelde echt als avontuur.
Toen we aankwamen, werden we vriendelijk ontvangen en konden we meteen inchecken. Omdat de hut niet helemaal vol zat, kregen we een privékamer. Daar had ik helemaal niet op gerekend, maar dat was natuurlijk wel een hele fijne verrassing. Normaal gesproken slaap je vaak op een slaapzaal, dus houd daar zeker rekening mee als je gaat boeken. Ook badkamers zijn vaak gedeeld in een berghut.
Ik had stiekem verwacht dat een berghut een beetje primitief zou zijn. Misschien een beetje oud en basic. Maar dat viel me echt alles mee. Natuurlijk is het geen luxe hotel, maar dat hoeft ook helemaal niet. Het was schoon, sfeervol en eigenlijk van alle gemakken voorzien die je na een dag wandelen nodig hebt.
Na een snelle opfrisbeurt was het tijd om het terras op te zoeken. En eerlijk… volgens mij had ik daar de hele middag kunnen blijven zitten. Wandelaars die één voor één binnenkomen, iedereen met hetzelfde voldane gevoel na een dag in de bergen en ondertussen genieten van het uitzicht. Er hangt zo’n ontspannen sfeer die je eigenlijk alleen in een berghut tegenkomt.
Wij hadden gekozen voor half pension en dat kan ik echt aanraden. Na een hele dag wandelen smaakt alles natuurlijk lekker, maar het eten was ook gewoon écht goed. We kregen een uitgebreid driegangendiner en de volgende ochtend stond er een ontbijtbuffet klaar. Meer had ik eigenlijk niet nodig.
Wat ik ook heel leuk vond, was dat er echt aan kinderen is gedacht. Er lagen spelletjes, houten speelgoed voor bij het beekje en Maan had binnen no-time andere kinderen gevonden om mee te spelen. Daardoor had ik zelf ook even de ruimte om rustig een boek te lezen en gewoon te genieten van het moment. Dat gebeurt thuis toch net iets minder vaak.
Slapen ging trouwens verrassend goed. Ik had verwacht dat Maan misschien onrustig zou zijn of moeite zou hebben met een vreemde plek, maar ze was zó moe van het wandelen dat ze bijna meteen in slaap viel. En ik eerlijk gezegd ook.
Ik raad je deze huttentocht aan als…
…je altijd al eens hebt willen ervaren hoe het is om in een berghut te overnachten, maar een meerdaagse tocht nog nét een stap te ver voelt. Dan is dit wat mij betreft de perfecte eerste kennismaking.
…je op zoek bent naar een wandeling waarbij de route minstens zo mooi is als de bestemming. Het Kaisertal is ontzettend afwisselend en onderweg kom je genoeg gezellige berghutten tegen om neer te strijken voor een cappuccino, een stuk apfelstrudel of gewoon een koud drankje.
…je samen met je kind een avontuur wilt beleven. Natuurlijk moet je kind een beetje van wandelen houden, maar de route biedt genoeg afwisseling met beekjes, bruggetjes, dieren en mooie uitzichten om het onderweg leuk te houden. En geloof me, als je samen bij de hut aankomt, voelt dat als een kleine overwinning.
…je even helemaal weg wilt zijn van de drukte. Geen volle agenda, geen haast en even niet bezig zijn met alles wat thuis nog moet. Gewoon wandelen, genieten van de natuur, lekker eten en aan het einde van de dag moe maar voldaan onder de dekens kruipen.
Voor mij was deze huttentocht alles waar ik op had gehoopt. Het was niet alleen een mooie wandeling, maar vooral een avontuur dat ik samen met Maan mocht beleven. Eentje waar we nog vaak aan terug zullen denken. En misschien is dat wel precies waarom ik zo van de bergen houd. Ze laten je vertragen, maken je hoofd stil en herinneren je eraan dat geluk soms toch zo eenvoudig kan zijn.
Praktische informatie over de huttentocht
Startpunt: Parkplatz Kaiseraufstieg (Kaisertal), bij Kufstein – Oostenrijk. Hier betaal je 5 euro per dag voor. Onze auto lag vol met spullen van de camping, dus een bewaakte parkeerplaats had sterk mijn voorkeur. Als dit niet nodig is, kan je in Kufstein op genoeg plekken gratis parkeren en naar het startpunt lopen.
Afstand: Ongeveer 9 kilometer tot aan de hut, 18 voor de heen- en terugweg samen. Dit is de aangegeven route er naartoe. Aan de start zie je een groot bord met alle wandelroutes van dat gebied. Hier staan nog alternatieve routes op met grotere lussen met een tussenstop bij andere hutten.
Hoogtemeters: In totaal 730 meter stijgen en dalen. Dit is voor de heen- en terugweg. Je begint de tocht met een flinke klim, als je die achter je hebt, heb je het zwaarste gehad.
Moeilijkheid: Middelmatig. Technisch is de route niet lastig, maar de klim kan hem fysiek uitdagend maken. De paden zijn goed onderhouden en grotendeels breed. Je kan een bospad kiezen tussendoor, maar ook deze is goed te doen.
Duur: Er staat 2,5 uur op de borden. Met kind heb ik er 3,5/4 uur over gedaan. Als ik zonder kind zou zijn gegaan, was 2/2,5 uur voldoende geweest.
Geschikt voor kinderen? Ja, zeker voor kinderen die gewend zijn om te wandelen. Er zijn onderweg veel leuke pauzeplekken, beekjes, bruggetjes en alpenweides waardoor de wandeling voor kinderen afwisselend blijft.
Wat kost de hut? Om te slapen heb ik €27,- betaald. Mijn dochters overnachting was gratis omdat ze jonger dan 7 jaar was. Voor half pension heb ik nog eens €45,- extra betaald. Dit was inclusief 3 gangen diner en ontbijtbuffet. Wat beide trouwens overheerlijk was!
Hoe reserveer je? Reserveer vooraf via de officiële website van het Anton-Karg-Haus of via het online reserveringssysteem van de Alpenverein.
Nog één ding…
Zou ik deze wandeling opnieuw doen?
Absoluut.
Zou ik terugkomen?
Morgen, als het kon.
Lees meer over mijn wandelavonturen hier.
